Foto's
Fotovoice
Kom op joh...
"Kom op joh, het gaat wel weer over!" zegt mijn zus liefdevol.
Maar dat doet het niet. Ik faal al wéér... Ik schaam me... Slappeling!
Depressie. Alleen, veilig teruggetrokken, de deur dicht. Ik heb het opgegeven. Niet meer verbonden met de voortrazende wereld om mij heen. Niet verbonden met wie dan ook. Rust, eindelijk rust. Ik hoef even niets.
Ik kan ook niets meer. Niet meer voelen, niet meer nadenken. Niets meer doen, geen energie. Afgesloten. Afgesloten van mijzelf. Ik baal van mijzelf. Ik ben niets, of toch... ik ben een last voor anderen.
Vervloekte rust die geen afleiding meer biedt. Leegte. Hoe kom ik de volgende 10 minuten door? Wanhoop. Ik kom er niet uit. Waarom? Ik begrijp er niets van. Ik kan niet meer genieten van wat er is om voor te leven. Ik ben bang, bang voor het leven. Ik wil zo niet verder...
Odette
(stigma & zelfstigma: slappeling)
Lief, klein, onschuldig kind, geboren in een maatschappij waarin het altijd beter moet. En snel ook! Gedoemd te falen. Bang geworden om te leven. "Volwassen" geworden met een depressie.
Een levensboodschap was het cadeau dat in mijn depressie verborgen zat. Depressie werd het begin van de zoektocht naar mijzelf vanuit de pijn van de schijn. Depressie dwong mij tot een keuze om het anders te doen. Dichter bij mij!
Mijn ervaringskennis is een kwaliteit die ik wil inzetten om andere mensen met een depressie in hun proces te kunnen steunen. Met aandacht en begrip een liefdevolle spiegel zijn. Hen stapje voor stapje begeleiden bij het ontdekken van de boodschap in hun depressie. Vanuit mijn hart een helpende hand bieden.
En mijn leven? Mijn leven... is zo gek nog niet!
Odette
(kwaliteit: ervaringskennis inzetten)
Opgesloten, weggestopt,
Waar hebben ze me nu gedropt?
Is dit de hel?
Het voelt van wel.
Ik ben helemaal alleen
en kan nergens heen.
Ik heb zoveel te zeggen.
Maar ze proberen mij allemaal te weerleggen.
Ben ik soms gek?
Dat ze me opsluiten op deze plek.
Plots worden mijn ogen getrokken naar de deur met het kleine ruitje.
Kort daarna zie ik dit verblijf meer als een uitje.
Ik lees de ingekerfde tekst
en voel me gelijk helemaal relaxed.
Blijkbaar zijn er meer mensen gedreven,
want er staat geschreven:
"Jezus leeft, satan beeft".
Het doet me ontzettend goed dit te lezen.
Ik besef weer dat ik niets heb te vrezen.
God helpt mij hier doorheen
En ik weet Hij laat mij niet alleen.
Ik schrijf; "God is liefde" op de muur.
Want nog steeds ben ik vol vuur.
De aardbeienjam is nu dan wel op.
Maar gelukkig voel ik me weer helemaal top!
Al sluiten ze me op, ik ben toch vrij.
Want ik weet wie God wil zijn voor mij.
Ik ben opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. De sneltrein waar ik in zat is tot stilstand gekomen. Er is voor mij aan de noodrem getrokken. Ik mag nu uitstappen en tot rust komen, bijtanken.
De verhalen van mijn medereizigers raken mij zeer. Ik leef met ze mee en hoop ze een luisterend oor te kunnen bieden.
Door deze ervaringen ben ik niet meer de oude geworden. Nee, ik ben een nieuw persoon geworden. Iemand die graag wat wil betekenen voor mensen die op een verkeerd spoor zitten of het spoor bijster zijn.
Monique (Luisterend oor)
Toen ik klein was werd ik grenzeloos misbruikt
Toen ik ouder was werd mij grenzeloosheid verweten
Maar hoe moet ik weten wat grenzen zijn
Als mijn grenzen van kleins af aan nooit zijn gerespecteerd.
Vrijheid om te denken wat ik wil
Vrijheid om te zijn wie ik ben
Vrijheid om boos te mogen zijn
Boosheid geeft mij kracht
Boosheid geeft mij ruimte om voor mezelf op te komen
Boosheid geeft mij moed om confrontaties te durven aangaan
Boosheid geeft mij stevigheid om te staan voor wat voor mij belangrijk is
Boosheid werkt bevrijdend
Ik voel me eindelijk vrij
Na 2 jaar thuiszitten en vechten tegen mijn ziekte, kwam toch.
Ik wilde doorgaan met mijn leven met een leuke baan.
Maar toch afgekeurd, niet een beetje maar 100%.
Geen arbeidsdeskundige kwam er aan te pas.
Ik was afgekeurd en uitgekotst door de maatschappij.
Vanaf nu moest ik vechten voor een plaats in de maatschappij.
Geen hulp van anderen, ik had immers een GGZ diagnose,
ik was eng en gevaarlijk.
Mijn zelfstandigheid was ik kwijt.
Vanaf nu was ik afhankelijk van anderen.
Ik die altijd midden in het leven stond moest nu terugvechten naar diezelfde maatschappij.
Dit moest ik doen zonder hulp want ik had immers geen recht op re-integratie.
Ik ben depressief. Ik krijg niet de behandeling die ik wens.
Ik heb de kracht niet om er iets van te zeggen.
Bij verschillende GGZ contacten roept iedereen maar wat.
Ik ben ziek van de medicijnen en ook nog depressief.
Op een dag heb ik het lef om een weerwoord te geven.
De behandeling werd in overleg gewijzigd.
Door het luisteren naar mijn mening kreeg ik steeds meer kracht.
De behandelaar gaf aan: Jij kan het.
Hierdoor werd ik veel sterker en ontwikkelde een kracht om te vechten voor mezelf en mijn geliefden.
Daar zit ik dan,
Ik hoopte de draad weer op te pakken.
Maar de draad is gebroken.
Het is gebeurd zonder dat ik het in de gaten had.
Mijn ziekte had tijd nodig en tijd is geld.
De tijd heelt niet alle wonden.
Je bent niet meer welkom.
Kansloos, afgeschreven.
Hoe kan ik weer zelfvertrouwen krijgen.
Als men zegt " jij wordt wel afgekeurd"
Hoe kan ik mijn leven weer beleven.
Als ik om mijn ziek zijn wordt bekeurd.
Zo veel verhalen en vragen heb ik de hemel toevertrouwd.
zoveel tranen, pijn en verdriet.
Ik heb ontdekt dat ik niet meer omhoog hoef te kijken.
Om te voelen of God me wel ziet.
Ik rende altijd met mijn boodschappenwagen door de supermarkt.
Een briefje maken was niet nodig.
Ik verzon ter plekke wat we zouden eten en wat er nodig was.
En dan ineens sta je daar met je wagentje............
Het wagentje is leeg en ik kan niet meer verzinnen wat er in moet.
Ik voel paniek en sta aan de grond genageld.
Zo veel verschillende artikelen, maar ik kan ze niet meer onderscheiden.
Het zweet breek me uit, ik weet niet wat me overkomt.
Ik weet alleen dat ik zo snel mogelijk naar huis wil...
maar hoe.............
Ik heb altijd al moeite gehad met de hardheid van het leven,
Ook al wilde ik het anders, ik rende met de meute mee.
Zonder het in de gaten te hebben raakte ik mezelf steeds meer kwijt.
Tot het moment dat ik niet meer wist wie ik was.
Het gat waarin ik viel was donker en de trap naar boven had heel veel treden.
Met heel veel moeite ben ik eruit gekropen
Ik zit weer op de rand en kijk naar een andere wereld.
Ik ben wie ik ben en zet het masker af
Van bank naar bed
met koffie en een sigaret
18 uur per dag van bank naar bed
wie heeft mij hier ingezet?
De medicatie heeft mijn leven afgenomen,
ik ben gewoon lui zeggen ze
hoe zou dat nou komen?
Ik wil wel, maar kan het niet,
ik wil niet dat iemand mij zo ziet.
De mensen geven mij een etiket,
dus als dat toch zo is
dan
maar weer van bank naar bed.
Ik leef van 8 naar 1 en van 5 naar elf,
dan kan ik medicatie innemen
en voel ik me niet mezelf.
Wat doe ik hier ik ben zo moe,
ik ga maar weer naar bedje toe.
Daar ga ik weer van bank naar bed,
maar weer slapen, dus
de koffie mag worden uit gezet.
Vriendschap iets moois is soms iets,
maar als je denk het gevonden te hebben blijkt het toch niets
vriendschap een moeilijk begrip in de psychiatrie
vrienden maken doe je zo maar nie
je leeft in je eigen wereld ,
wie wil daarmee in
toch probeerde ik met alle moeite vrienden te behouden
alleen de vraag was of ze mij nog wouden
mensen in de psychiatrie zijn vaak alleen
waar wil ik met mijn vriendschap heen
vriendschap ook in mijn slechtere tijden das hard werken
zouden mijn vrienden dat niet merken
ze bellen mij terug dus mogen ze me nog
dat is een stukje vriendschap toch?
vriendschap is een kwaliteit,
samen lachen huilen en een stuk gezelligheid
Echte vrienden maken doe je niet zo snel,
Maar realiseer wel
Vrienschap is 2 handen samen in 1
Met goede vrienden ben je nooit alleen
Wees er zuinig op en voel je rijk voel je goed,
Want vrienden hebben dat is goed
Geniete ervan in goede en slechte dagen elke dag
Wees blij dat je vrienden hebben mag.
Eens een leven met carrière, sport, en vrienden. Volop in de maatschappij.
Onderbroken door een langdurige psychose en opnames en in één klap alles voorbij.
Krampachtig vasthouden om niets te verliezen
Helaas, er valt niets meer te kiezen
Thuisgekomen. Een uitgewoond hoofd en lijf. Levend op koffie, pillen en mijn shag
Ziektewet afgelopen. Geen kansen meer op de arbeidsmarkt. Dat maakt dat ik een uitkering trek
Een klein wereldje achter mijn gordijnen en ik ervaar geen zingeving
Leven op een vierkante meter. Dat is geen leven in mijn beleving
De wereld draait door. Het leven trekt geruisloos aan mij voorbij
Wanneer mag ik weer meedoen in de maatschappij?
Ik wil vooruit. Een betekenisvol leven. Ik heb doorzettingsvermogen nodig
Ik weet niet of ik dat heb. Maar denken in ziek zijn is hierbij overbodig
Denken in mogelijkheden daar zit mijn kracht
Dat ik dat na zoveel jaar kan, dat had ik niet verwacht
Ik weet nog niet wat ik wil en welke richting ik beoog
Maar één ding weet ik wel: ik moet omhoog
De trap symboliseert mijn uiterst zware klim naar boven
Twee treetjes omhoog, één naar beneden. Ga ik echt omhoog? Ik kan het nauwelijks geloven!
Bijzonder kwetsbaar en erg fragiel grijp ik vast aan de leuning
Op dit moment, alleen en vechtend, met de leuning als enige ondersteuning
Met mijn omgeving, bang dat ik terug val, prikkend in mijn rug
Kan ik alleen maar denken: ik wil nooit meer in die put terug!
Boven gekomen, wankel en onzeker, stroom het gevoel van trots en bewondering binnen
Ik weet nu wat ik wil: mensen ondersteunen die onderaan de trap aan hun weg naar herstel beginnen
Gelovend in mijn kunnen, anderen ondersteunend maakt mij uitzonderlijk blij
Ik kan weer meedoen in onze maatschappij!