Kom op joh...

"Kom op joh, het gaat wel weer over!" zegt mijn zus liefdevol.

Maar dat doet het niet. Ik faal al wéér... Ik schaam me... Slappeling!

Depressie. Alleen, veilig teruggetrokken, de deur dicht. Ik heb het opgegeven. Niet meer verbonden met de voortrazende wereld om mij heen. Niet verbonden met wie dan ook. Rust, eindelijk rust. Ik hoef even niets.

Ik kan ook niets meer. Niet meer voelen, niet meer nadenken. Niets meer doen, geen energie. Afgesloten. Afgesloten van mijzelf. Ik baal van mijzelf. Ik ben niets, of toch... ik ben een last voor anderen.

Vervloekte rust die geen afleiding meer biedt. Leegte. Hoe kom ik de volgende 10 minuten door? Wanhoop. Ik kom er niet uit. Waarom? Ik begrijp er niets van. Ik kan niet meer genieten van wat er is om voor te leven. Ik ben bang, bang voor het leven. Ik wil zo niet verder...

Odette